فردا را به انتظار نشسته ام

از حالا تا فردا را لحظه شماری می کنم .

میخواهم امشب را شب زنده داری کنم ...از خوابیدن بیزارم ...فردا جمعه است ...جمعه وعده ظهور است .

می خواهم باشم تا بیاید .

چگونه دلم را راضی کنم که او بیاید و من نباشم .

امروز را به امشب و امشب را به فردا پیوند خواهم داد . شاید این جمعه بیاید

شاید فردا مرهم زخم ریش ریش شده اهل بیت ، آهنگ حضور کند.

بی صبرانه منتظرم

شاید امشب دم دم های صبح صدایش را بشنوم

صدای جانفزایش را

صدائی که به عرش ملکوتی می رسد

امشب را به فردا وصله می کنم تا شاید بتوانم از جام مستش سیراب کردم

تشنگی نبودنش و ندیدنش امانم را بریده

به که بگویم ...به هرکه بگویم خود دیوانه وار در پی اوست ...به خدا که می گویم ، وعده جمعه ای را می دهد

جمعه ای که تا کنون صدها بار آن را تجربه کرده ام . تجربه ای بسیار تلخ

به که بگویم

شنیدم که هگامی که مادرم زهرا در بیبن فشار در و دیوار قرار گرفت ، فرمود : یا مهدی

شنیدم که حعفر بن محمد ، مولایم را می گویم ، فرمود : اگر من در زمان ظهور او بودم ، خدمتش را می کردم

نمی دانم چه کنم با این دل دیوانه

تنها کاری که توانش را دارم ، سر بر آستان نادیده اش بگذارم که مولا چرا نمی آئی

تو می گوئی برای ظهورم دعا کنید در حالی که خود بهتر از همه می توانی

تو می گوئی جمعه ای منتظر باشید در حالی که انتظارمان را می دانی

مولا ....

هزار و اندی سال زخم مادرت ، جگر پاره پاره عمویت ، سر بریده دت ، و دستان بریده عمو عباس و چه و چه

داغی بر دلمان نهاده که فقط حضور تو می تاند مرهم زخمهایمان شود .

مولا ...پس کی می آئی

من فردا را به انتظار می نشینم که فردا جمعه است و خود وعده ای