یه زمانی که تازه دل و دماغ اینو پیدا کرده بودم که بیام نت،میرفتم تو یه سایت به اسم www.hastim.com و اونجای کلی از برو بچ با صفا ، دختر پسرای ایرونی و خواهر برادرای اینترنتی بود.

یادمه تو یکی از همون روزا که تو چت روم صورتی بودم ، با اشاره به حاضران یه چند بیت شعر درست کردم و نوشتم و بچه ها هم خوششون اومد خصوصا یه دوست بود که به اسم مستعار یا حقیقی ...(خودش میدونه)... بالا میومد و نوشته هامو دنبال می کرد .

اومدیم به حرفه وبلاگ نویس و اونم دنبال می کرد . تا یه اتفاقاتی افتاد (خواستم با ایشون آشنا شم) و موجب شد که این دوست ما کمتر به وبلاگ سر بزنه و کم کم هیچ خبری ازش نشد.

خب منم دلم مث روز روشنه که ایشون کاملا ساکت میان و به وبلاگ سر میزنن و میرن .

هدف من از نوشتن این ماجرا این بود که بهش بگم:

دوست عزیز و با ارزشم...!

درسته که من در حق تو نابرادری یا نامهربونی کردم ولی خدا شاهده که قصد بدی نداشتم والان که دارم این مطالب رو می نویسم ، فقط از خدا میخوام که هرجا هستی موفق باشی و امید که از حوادث و آسیب های روزگار در امان باشی.

حرف خاصی ندارم

خداحافظ