این روزها به هرجا سر میزنم ، به روزنامه ها ،  مجلات ، پوستر ها و پلاکاردهای داخل کوچه و خیابان و مساجد و حسینیه ها ....

به رادیو و تلویزیون که سرک می کشم و به هرکجا می نگرم این جمله را می بینم

روزی خواهد آمد

همه از آمدن تو در روزی خبر می دهند ..همه امیدوار روزی هستند که تو خواهی آمد مولای من

هر کس به هر زبانی می گوید روزی خواهد آمد

ولی هیچ کسی نمی داند که آن روز کی خواهد بود تا تو در آن تجلی کنی

کی آن روز می آید تا تو بیائی و من ها ، ما شویم

این روزها وقتی به غروب خورشید نگاه می کنم ، یاد غروب غم انگیز خورشید عمرم می افتم که بر افول کردنش جولان می دهد

یاد آن لحظه می کنم که دیگر مرا امیدی به دیدار تو نخواهد بود ...

یاد  زمانی را می افتم که دیگر هیچ نوشته ای را بدین مضمون نخواهم خواند که   روزی خواهد آمد

گفته بودم چو بیائی غم دل با تو بگویم

اما انگار نیستم تا بیائی و چه فرقی دارد که چه نگویم و چه بگویم که غم از دل برود چون تو بیائی

اگر مرا صبر ایوب بود ... دیگر نیست...

غمگین بودم غمگین تر شده ام